<< Terug naar alle verhalen
 

Zingen van geluk

In de Cierro Largo valt er een last van je schouders. Je verandert gewoon als mens.
Ik ben een stadsnomade. Ik heb mijn hele leven in een stad gewoond. Ik heb een haat/liefde verhouding met de stad. Als ik op het platteland van Uruguay ben, is mijn chronisch verstopte neus - die waarschijnlijk de luchtvervuiling probeert te filteren - niet meer verstopt. Op de pampa's van Uruguay valt er een last van je schouders.

Een jaar of tien geleden bracht ik twee nachten door op een afgelegen Uruguayaanse veehouderij samen met iemand die een hoge publieke post bekleedde in de Nederlandse vee- en vleessector. Na de eerste nacht, begon mijn gast hardop bij het ontbijt te zingen. Ik vroeg hem, of hij dit altijd deed. Zijn antwoord was: 'nooit, maar ik voel me zo gelukkig, dat ik wel moet zingen.' Na de tweede nacht vroeg mijn gast 'is hier een telefoon ?' Die was er niet. 'Waarom heb je een telefoon nodig ?' vroeg ik. Hij wilde zijn secretaresse bellen om al zijn afspraken voor de komende week af te zeggen. Hij wilde nog een week op die boerderij blijven. Ik heb moeten praten als Brugman, om hem weer mee terug naar Nederland te krijgen. NB: mijn gast had daarvoor jarenlang gefulmineerd tegen die 'buitenlandse' boeren.

door Jack van Messel op 11-11-2015

<< Terug naar alle verhalen
 
Lento Melo
Escudostraat 2
2991XV Barendrecht
Nederland
 
info@lentomelo.nl
+31653280080